Όταν σταματάς να προσπαθείς για όλους

Για χρόνια νόμιζα πως αν προσπαθώ αρκετά, όλα θα φτιάξουν.

Αν δείξω κατανόηση.
Αν κάνω υπομονή.
Αν δώσω λίγο ακόμα από εμένα.

Και έδινα.
Χωρίς μέτρο.
Χωρίς επιστροφή.

Μέχρι που κατάλαβα ότι η προσπάθεια δεν έχει αξία όταν είναι μονόπλευρη.

Όταν προσπαθείς για όλους, χάνεις τον εαυτό σου.
Γιατί μοιράζεσαι σε κομμάτια που δεν επιστρέφουν.

Δεν είναι ότι οι άλλοι είναι κακοί.
Είναι ότι συνήθισαν να σε έχουν πάντα.

Και κάποια στιγμή, κουράζεσαι.
Όχι ξαφνικά.
Σιγά σιγά.
Μέχρι που δεν έχεις άλλο να δώσεις.

Το να σταματάς να προσπαθείς για όλους δεν σημαίνει ότι γίνεσαι αδιάφορος.
Σημαίνει ότι γίνεσαι ειλικρινής.

Επιλέγεις πού αξίζει να δώσεις ενέργεια.
Επιλέγεις πού υπάρχει ανταπόκριση.
Επιλέγεις πού νιώθεις ασφαλής να είσαι εσύ.

Και ναι, κάποιοι θα ενοχληθούν.
Γιατί δεν θα έχουν πια αυτό που είχαν.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάνεις κάτι λάθος.

Σήμερα προσπαθώ για λίγους.
Αλλά προσπαθώ αληθινά.

Και για πρώτη φορά, αυτή η προσπάθεια δεν με αδειάζει.
Με γεμίζει.