Έμαθα να φεύγω χωρίς εξηγήσεις

Για πολύ καιρό πίστευα ότι όφειλα εξηγήσεις για κάθε μου απόφαση.

Ότι αν έφευγα, έπρεπε να δικαιολογηθώ.
Να αποδείξω.
Να εξηγήσω μέχρι να με καταλάβουν όλοι.

Και κουράστηκα.

Κουράστηκα να προσπαθώ να κάνω τους άλλους να δουν αυτό που εγώ ένιωθα.
Κουράστηκα να απολογούμαι για πράγματα που με πλήγωναν.
Κουράστηκα να μένω κάπου μόνο και μόνο για να μη θεωρηθώ κακός.

Η αλήθεια είναι αυτή:
δεν χρωστάς εξηγήσεις σε όποιον δεν σε άκουγε όταν μιλούσες.

Όταν κάποιος σε πληγώνει επανειλημμένα, δεν χρειάζεται διάλογος.
Χρειάζεται απόσταση.

Έμαθα ότι το να φεύγεις δεν σημαίνει ότι δεν προσπάθησες.
Σημαίνει ότι προσπάθησες αρκετά.

Κάποιες φορές, οι εξηγήσεις δεν αλλάζουν τίποτα.
Απλώς σε κρατούν δεμένο σε κάτι που έχει ήδη τελειώσει μέσα σου.

Το να φεύγεις χωρίς εξηγήσεις δεν είναι αγένεια.
Είναι αυτοπροστασία.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να καταλάβουν.
Θέλουν μόνο να έχεις υπομονή.

Και όταν φεύγεις, νιώθεις ενοχές.
Αλλά μαζί με τις ενοχές έρχεται και η ηρεμία.
Και αυτή η ηρεμία λέει την αλήθεια.

Σήμερα δεν φεύγω θυμωμένος.
Φεύγω ήσυχα.
Χωρίς δράματα.
Χωρίς απολογίες.

Γιατί έμαθα ότι δεν χρειάζεται όλοι να καταλάβουν.
Αρκεί να καταλάβω εγώ.