Για χρόνια το «όχι» μου έμοιαζε απαγορευμένη λέξη.
Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι για να είσαι καλός άνθρωπος πρέπει να είσαι πάντα διαθέσιμος, πάντα πρόθυμος, πάντα κατανοητικός. Έτσι έλεγα «ναι» σε πράγματα που δεν ήθελα, σε καταστάσεις που με κούραζαν, σε ανθρώπους που δεν με σεβόντουσαν πραγματικά.
Κάθε «ναι» που δεν εννοούσα, άφηνε πίσω του μια μικρή κούραση.
Και αυτές οι μικρές κουράσεις μαζεύονταν. Έγιναν θυμός, βάρος, εξάντληση. Όχι γιατί οι άλλοι ζητούσαν πολλά, αλλά γιατί εγώ δεν έβαζα όρια.
Το «όχι» μου φαινόταν σκληρό.
Σαν να απογοητεύω.
Σαν να χαλάω εικόνες.
Σαν να κινδυνεύω να χάσω ανθρώπους.
Μέχρι που κατάλαβα κάτι απλό και δύσκολο:
όποιος σε θέλει μόνο όταν λες «ναι», δεν σε θέλει πραγματικά. Σε χρειάζεται.
Έμαθα ότι το «όχι» δεν είναι απόρριψη.
Είναι προστασία.
Προστατεύει τον χρόνο μου, την ενέργειά μου, την ψυχική μου ηρεμία.
Και κυρίως, προστατεύει τη σχέση που έχω με τον εαυτό μου.
Στην αρχή ερχόταν η ενοχή. Πάντα έρχεται.
Αλλά μετά από κάθε «όχι», ένιωθα λίγο πιο ελαφρύς.
Σαν να ξαναπαίρνω πίσω χώρο που είχα παραχωρήσει χωρίς να το θέλω.
Δεν χρειάζεται κάθε «όχι» εξήγηση.
Δεν χρειάζεται απολογία.
Ένα απλό «δεν μπορώ» ή «δεν θέλω» είναι αρκετό.
Και κάτι ακόμα:
οι σωστοί άνθρωποι καταλαβαίνουν.
Οι υπόλοιποι απλώς απομακρύνονται — και αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι λύτρωση.
Σήμερα λέω «όχι» χωρίς ενοχές.
Όχι γιατί έγινα σκληρός, αλλά γιατί έμαθα να σέβομαι τον εαυτό μου.
Γιατί κάθε «όχι» στους άλλους, είναι ένα ναι στη ζωή που αντέχω να ζω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου