Δεν είναι όλοι για να μείνουν

Κάποτε πίστευα ότι όσοι μπαίνουν στη ζωή μας, πρέπει να μένουν.

Ότι αν κάποιος φεύγει, κάτι πήγε λάθος.
Ότι αν απομακρύνεται, φταίμε εμείς.

Μεγαλώνοντας, κατάλαβα πως αυτό δεν είναι αλήθεια.

Οι άνθρωποι δεν έρχονται όλοι για τον ίδιο λόγο.
Κάποιοι έρχονται για να μας μάθουν.
Κάποιοι για να μας αλλάξουν.
Κάποιοι για να μας θυμίσουν τι αξίζουμε.
Και κάποιοι απλώς για να περάσουν.

Και αυτό δεν μειώνει τη σημασία τους.

Δεν είναι όλοι για να μείνουν, γιατί δεν είμαστε ίδιοι σε όλες τις φάσεις της ζωής μας.
Αλλάζουμε.
Μεγαλώνουμε.
Μαθαίνουμε να θέλουμε άλλα πράγματα.

Και κάποιοι δεν μπορούν — ή δεν θέλουν — να ακολουθήσουν αυτή την αλλαγή.

Το δύσκολο δεν είναι ότι φεύγουν.
Το δύσκολο είναι να τους αφήσεις.

Γιατί μαζί τους φεύγουν συνήθειες, στιγμές, εκδοχές του εαυτού σου.
Φεύγει αυτό που ήσουν τότε.

Αλλά η παραμονή από φόβο πονάει περισσότερο από τον αποχωρισμό.
Γιατί μένεις σε κάτι που δεν σε χωράει πια.

Έμαθα ότι οι άνθρωποι που αξίζουν να μείνουν, δεν χρειάζονται παρακάλια.
Μένουν επειδή θέλουν.
Επειδή βλέπουν.
Επειδή νιώθουν.

Και όσοι φεύγουν, όσο κι αν πονάει, αφήνουν χώρο.
Χώρο για ανθρώπους που θα σε δεχτούν όπως είσαι τώρα, όχι όπως ήσουν.

Δεν είναι όλοι για να μείνουν.
Και αυτό δεν είναι απώλεια.
Είναι φυσική ροή.