Κάποια στιγμή μέσα σε μια σχέση γεννιέται ένα ερώτημα που φοβόμαστε να κάνουμε δυνατά:
Αυτό που ζω είναι αγάπη ή απλώς συνήθεια;
Δεν έρχεται ξαφνικά. Έρχεται σιγά. Μέσα από μικρές ρωγμές. Από στιγμές που δεν νιώθεις πια ενθουσιασμό αλλά ούτε και πόνο. Από εκείνη τη σιωπηλή αίσθηση ότι κάτι λείπει, χωρίς να μπορείς να το ονομάσεις.
Η συνήθεια είναι ύπουλη. Μοιάζει με ασφάλεια. Μοιάζει με σταθερότητα. Σε πείθει ότι όλα είναι «καλά» επειδή είναι γνωστά. Και κάπως έτσι, μένεις. Όχι επειδή νιώθεις, αλλά επειδή έχεις συνηθίσει.
Συνηθίσει την παρουσία.
Συνηθίσει το «μαζί».
Συνηθίσει τον ρόλο σου.
Η αγάπη, όμως, δεν είναι απλώς να υπάρχεις δίπλα σε κάποιον. Είναι να είσαι παρών. Να βλέπεις και να σε βλέπουν. Να νοιάζεσαι ενεργά. Και αυτό απαιτεί προσπάθεια, συναισθηματική διαθεσιμότητα, αλήθεια.
Η συνήθεια δεν ζητά τίποτα. Απλώς συνεχίζεται.
Στην αρχή της σχέσης, όλα έχουν χρώμα. Υπάρχει ενδιαφέρον, περιέργεια, επιθυμία. Θέλεις να μάθεις τον άλλον. Να τον καταλάβεις. Να τον φροντίσεις. Με τον καιρό, όμως, αν δεν υπάρχει συνειδητή προσπάθεια, το «θέλω» γίνεται «έτσι είναι».
Και τότε αρχίζεις να λειτουργείς στον αυτόματο.
Δεν ρωτάς πια πώς είναι πραγματικά.
Δεν μοιράζεσαι τι σε βαραίνει.
Δεν νιώθεις την ανάγκη να προσπαθήσεις.
Όχι επειδή δεν νοιάζεσαι. Αλλά επειδή έχεις βολευτεί.
Και εδώ βρίσκεται η πιο σκληρή αλήθεια:
η συνήθεια μπορεί να μοιάζει με αγάπη, αλλά δεν είναι.
Η αγάπη εξελίσσεται. Η συνήθεια απλώς επαναλαμβάνεται.
Πολλοί άνθρωποι μένουν σε σχέσεις από συνήθεια γιατί φοβούνται την αλλαγή. Φοβούνται τη μοναξιά. Φοβούνται ότι δεν θα βρουν κάτι καλύτερο. Και τότε πείθουν τον εαυτό τους ότι αυτό που ζουν αρκεί.
Αλλά η ψυχή ξέρει.
Ξέρει πότε κάτι δεν τη γεμίζει πια. Ξέρει πότε απλώς αντέχει. Και αυτή η γνώση, όσο κι αν την αγνοήσεις, βρίσκει τρόπο να βγει στην επιφάνεια. Με κούραση. Με αποστασιοποίηση. Με ένα αίσθημα κενού.
Η συνήθεια δεν σε εμπνέει.
Δεν σε εξελίσσει.
Δεν σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Απλώς σε κρατά ακίνητο.
Και δεν είναι κακό να υπάρχει συνήθεια μέσα σε μια σχέση. Είναι φυσιολογικό. Οι καθημερινότητες χτίζουν σταθερότητα. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η συνήθεια αντικαθιστά το συναίσθημα. Όταν το «είμαστε μαζί» δεν συνοδεύεται πια από το «θέλω να είμαι εδώ».
Η αγάπη θέλει παρουσία. Θέλει επιλογή. Κάθε μέρα.
Δεν είναι δεδομένη. Δεν επιβιώνει από μόνη της.
Και το πιο δύσκολο δεν είναι να παραδεχτείς ότι δεν αγαπάς πια όπως πριν. Το πιο δύσκολο είναι να παραδεχτείς ότι μένεις επειδή φοβάσαι να φύγεις.
Γιατί τότε έρχεσαι αντιμέτωπος με ερωτήματα που πονάνε:
«Σπατάλησα χρόνο;»
«Έκανα λάθος επιλογή;»
«Τι θα γίνει αν φύγω;»
Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει χαμένος χρόνος όταν κάτι σου έμαθε ποιος είσαι και τι χρειάζεσαι. Υπάρχει μόνο το παρόν. Και η επιλογή που κάνεις τώρα.
Η αγάπη δεν είναι να αντέχεις.
Δεν είναι να συμβιβάζεσαι με λιγότερα απ’ όσα χρειάζεσαι.
Δεν είναι να ζεις μηχανικά.
Η αγάπη σε ξυπνά.
Η συνήθεια σε ναρκώνει.
Και κάποια στιγμή χρειάζεται να σταθείς ειλικρινά απέναντι στον εαυτό σου και να ρωτήσεις:
«Αν αυτό δεν αλλάξει ποτέ, θα είμαι ευτυχισμένος/η;»
Όχι με φόβο.
Όχι με ενοχές.
Αλλά με αλήθεια.
Δεν είναι αποτυχία να φύγεις από κάτι που δεν σου ταιριάζει πια. Αποτυχία είναι να μείνεις και να προδίδεις τον εαυτό σου κάθε μέρα.
Η αγάπη που αξίζει δεν είναι απλώς άνετη. Είναι ζωντανή. Σε προκαλεί. Σε εξελίσσει. Σε κάνει να θέλεις να δώσεις και να πάρεις.
Και αν αυτό που ζεις είναι απλώς συνήθεια, έχεις το δικαίωμα να το αναγνωρίσεις. Και να διαλέξεις ξανά.
Όχι απαραίτητα κάποιον άλλον.
Αλλά τον εαυτό σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου