Υπάρχει μια στιγμή σε κάποιες σχέσεις που κοιτάς τον εαυτό σου και δεν τον αναγνωρίζεις. Δεν είναι ότι έγινες άλλος άνθρωπος. Είναι ότι άδειασες. Έδωσες τόσα πολλά, που δεν έμεινε τίποτα για σένα.
Δεν συνέβη απότομα. Δεν το επέλεξες συνειδητά. Έγινε σιγά σιγά, μέσα από μικρές παραχωρήσεις, μικρά «δεν πειράζει», μικρά βήματα πίσω. Μέχρι που κάποια στιγμή βρέθηκες να υπάρχεις περισσότερο για τον άλλον παρά για τον εαυτό σου.
Στην αρχή, το να δίνεις μοιάζει όμορφο. Είναι έκφραση αγάπης. Είναι φροντίδα. Είναι ενδιαφέρον. Θέλεις να είσαι εκεί. Θέλεις να στηρίξεις. Θέλεις να κάνεις τον άλλον να νιώθει ασφαλής.
Και δεν υπάρχει τίποτα λάθος σε αυτό.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν το «δίνω» γίνεται μονόδρομος.
Όταν εσύ προσαρμόζεσαι και ο άλλος συνηθίζει.
Όταν εσύ προσπαθείς και ο άλλος θεωρεί.
Όταν εσύ εξηγείς και ο άλλος σωπαίνει.
Και χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να ακυρώνεις τις ανάγκες σου. Να μην μιλάς όταν κάτι σε πονάει. Να μην ζητάς όταν χρειάζεσαι. Να μην διεκδικείς γιατί φοβάσαι ότι θα κουράσεις.
Φοβάσαι μήπως αν ζητήσεις, χάσεις.
Μήπως αν εκφραστείς, απομακρυνθεί.
Μήπως αν σταματήσεις να δίνεις, δεν θα μείνει.
Και έτσι συνεχίζεις. Δίνεις κι άλλο. Και άλλο. Μέχρι που μια μέρα καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις πια απόθεμα.
Η συναισθηματική εξάντληση δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει. Έρχεται με κούραση που δεν φεύγει. Με εκνευρισμό χωρίς λόγο. Με μια αίσθηση κενού που δεν γεμίζει.
Νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν μπορείς να το εντοπίσεις. Και τότε αρχίζεις να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Λες πως ίσως είσαι υπερβολικός. Ίσως ζητάς πολλά. Ίσως φταις εσύ.
Αλλά δεν φταις.
Το να δίνεις δεν είναι λάθος. Το να δίνεις χωρίς όρια είναι.
Γιατί όταν δίνεις τα πάντα, διδάσκεις τον άλλον να μην προσφέρει τίποτα. Όχι απαραίτητα από κακία. Αλλά από συνήθεια. Μαθαίνει ότι εσύ θα καλύπτεις τα κενά. Θα κρατάς τη σχέση όρθια. Θα αντέχεις.
Και όσο αντέχεις, τόσο λιγότερο φαίνεται η ανάγκη για αλλαγή.
Υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια που πονάει:
οι άνθρωποι δεν εκτιμούν πάντα αυτό που δίνεται απλόχερα. Συχνά το θεωρούν δεδομένο.
Και όταν γίνεσαι δεδομένος, παύεις να φαίνεσαι.
Το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι να καταλάβεις ότι έχεις κουραστεί. Είναι να παραδεχτείς ότι κουράστηκες επειδή έβαλες τον εαυτό σου τελευταίο.
Γιατί τότε έρχεται η ενοχή. Η σκέψη ότι «αν είχα αντέξει λίγο ακόμα…». Ότι «ίσως έτσι είναι οι σχέσεις». Ότι «η αγάπη θέλει θυσίες».
Ναι, η αγάπη θέλει προσπάθεια.
Αλλά όχι αυτοεξαφάνιση.
Δεν είναι αγάπη να ξεχνάς ποιος είσαι.
Δεν είναι αγάπη να μην έχεις φωνή.
Δεν είναι αγάπη να ζεις με μόνιμη έλλειψη.
Η υγιής αγάπη έχει ροή. Δίνεις και παίρνεις. Υπάρχει ενδιαφέρον και από τις δύο πλευρές. Υπάρχει διάθεση να ακουστείς, όχι μόνο να ακούσεις.
Και αν αυτό λείπει, δεν φταις εσύ που κουράστηκες. Φταίει η ανισορροπία.
Κάποια στιγμή χρειάζεται να σταματήσεις και να ρωτήσεις τον εαυτό σου:
«Αν συνεχίσω έτσι, τι θα μείνει από μένα;»
Όχι από τη σχέση.
Από εσένα.
Γιατί οι σχέσεις έρχονται και φεύγουν. Αλλά εσύ μένεις με τον εαυτό σου για πάντα. Και αν τον αδειάσεις τελείως, δεν θα έχεις τίποτα να δώσεις ούτε στον επόμενο ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό.
Το να βάλεις όρια δεν είναι σκληρό. Είναι απαραίτητο. Είναι τρόπος να πεις: «Και εγώ υπάρχω εδώ». Να υπενθυμίσεις ότι οι ανάγκες σου έχουν αξία.
Και αν κάποιος αντιδράσει αρνητικά όταν σταματήσεις να δίνεις τα πάντα, τότε ίσως δεν αγαπούσε εσένα. Αγαπούσε αυτό που πρόσφερες.
Και αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι ξεκάθαρο.
Η αγάπη που αξίζει δεν σε αδειάζει.
Σε γεμίζει.
Σε δυναμώνει.
Σε κάνει να νιώθεις ότι υπάρχει χώρος και για σένα.
Μην φοβάσαι να κρατήσεις κάτι για τον εαυτό σου.
Δεν είναι εγωισμός.
Είναι επιβίωση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου