Όταν δεν χωράς πια κάπου

Υπάρχει μια στιγμή που δεν γίνεται φασαρία.

Δεν έχει καβγά.
Δεν έχει μεγάλες κουβέντες.

Απλώς καταλαβαίνεις ότι δεν χωράς πια.

Ο χώρος που κάποτε σου φαινόταν οικείος, τώρα σε πνίγει.
Οι άνθρωποι που ένιωθες κοντά, τώρα σου φαίνονται μακρινοί.
Και δεν ξέρεις ακριβώς γιατί.

Δεν είναι πάντα επειδή κάτι χάλασε.
Μερικές φορές, απλώς μεγάλωσες.

Αλλάζεις.
Μαθαίνεις.
Και αυτό που ήσουν πριν, δεν σε εκφράζει πια.

Το δύσκολο είναι ότι μένεις.
Μένεις από φόβο.
Από συνήθεια.
Από ενοχές.

Και όσο μένεις κάπου που δεν χωράς, αρχίζεις να μικραίνεις.
Να μιλάς λιγότερο.
Να νιώθεις λιγότερο.
Να ζητάς λιγότερα.

Μέχρι που σχεδόν χάνεσαι.

Όταν δεν χωράς πια κάπου, το να φύγεις δεν είναι αποτυχία.
Είναι αυτοσεβασμός.

Δεν φεύγεις γιατί δεν άντεξες.
Φεύγεις γιατί άντεξες αρκετά.

Και ναι, πονάει.
Γιατί αφήνεις πίσω αναμνήσεις.
Αφήνεις ανθρώπους.
Αφήνεις μια εκδοχή του εαυτού σου.

Αλλά μαζί με τον πόνο έρχεται και κάτι άλλο:
χώρος.

Χώρος να αναπνεύσεις.
Χώρος να είσαι ολόκληρος.
Χώρος να πας εκεί που δεν θα χρειάζεται να μικραίνεις για να χωρέσεις.

Και αυτός ο χώρος… αξίζει.