Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που όλα μοιάζουν μπερδεμένα. Που δεν ξέρεις τι νιώθεις ακριβώς, μόνο ότι κάτι μέσα σου πονάει. Και όλοι γύρω σου ρωτούν: “Γιατί; Τι συνέβη; Τι σκέφτεσαι;”
Αλλά εσύ δεν έχεις απαντήσεις. Και αυτό σε κάνει να νιώθεις ακόμη πιο μόνος.
Η κοινωνία μάς έμαθε ότι πρέπει πάντα να ξέρουμε. Να εξηγούμε. Να αιτιολογούμε. Όμως η ψυχή δεν λειτουργεί έτσι. Κάποιες φορές απλώς βαραίνει. Χωρίς λόγο. Ή με λόγους που δεν χωρούν σε προτάσεις.
Σε αυτές τις στιγμές, δεν χρειάζεσαι κάποιον να σου πει τι να κάνεις. Χρειάζεσαι κάποιον να κάτσει δίπλα σου. Να μην σε πιέσει. Να μην σε βιάσει να “συνέλθεις”.
Η συναισθηματική κατανόηση είναι να μπορείς να πεις:
«Δεν είμαι καλά»
και να μην χρειαστεί να συνεχίσεις.
Κι αν δεν υπάρχει κανείς γύρω σου που να μπορεί να το κάνει αυτό, δεν σημαίνει ότι εσύ φταις. Σημαίνει απλώς ότι δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να σταθούν σε τέτοιες σιωπές.
Μέχρι να βρεθούν οι σωστοί άνθρωποι, μείνε κοντά στον εαυτό σου. Μην τον εγκαταλείπεις επειδή δεν έχει απαντήσεις. Μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται η ψυχή είναι παρέα.
Και αυτό, αξίζει να το έχεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου