Υπάρχουν στιγμές που δεν ζητάς λύσεις. Δεν ζητάς συμβουλές. Δεν ζητάς να σου πουν τι έκανες λάθος ή τι πρέπει να κάνεις καλύτερα. Υπάρχουν στιγμές που απλώς θέλεις κάποιος να σε καταλάβει. Χωρίς να χρειαστεί να απολογηθείς. Χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσεις κάθε σου συναίσθημα με λέξεις που ούτε εσύ δεν βρίσκεις.
Η συναισθηματική κατανόηση δεν είναι δεδομένη. Είναι σπάνια. Και γι’ αυτό, όταν λείπει, πονάει περισσότερο από την ίδια τη δυσκολία που περνάς. Γιατί δεν είναι μόνο αυτό που ζεις — είναι και η μοναξιά του να μην μπορείς να το μοιραστείς.
Πολλές φορές οι άνθρωποι γύρω μας προσπαθούν. Αλλά προσπαθούν λάθος. Θέλουν να “διορθώσουν”, να “βοηθήσουν”, να “κλείσουν” γρήγορα το θέμα. Δεν καταλαβαίνουν ότι κάποιες πληγές δεν ζητούν επίδεσμο. Ζητούν χώρο. Ζητούν σιωπή. Ζητούν παρουσία.
Και κάπου εκεί αρχίζεις να σωπαίνεις. Όχι επειδή δεν έχεις τι να πεις, αλλά επειδή κουράστηκες να μην ακούγεσαι. Να νιώθεις ότι τα συναισθήματά σου είναι υπερβολικά, αδικαιολόγητα ή κουραστικά για τους άλλους.
Η αλήθεια είναι πως όλοι χρειαζόμαστε κάποιον που να μας κοιτάξει και να πει:
«Σε νιώθω. Δεν χρειάζεται να μου το εξηγήσεις.»
Μέχρι να τον βρούμε, όμως, χρειάζεται να μάθουμε να δείχνουμε αυτή την κατανόηση πρώτα στον εαυτό μας. Να σταματήσουμε να μειώνουμε όσα νιώθουμε. Να σταματήσουμε να λέμε “δεν θα έπρεπε να με πειράζει”. Μας πειράζει. Και αυτό αρκεί.
Η συναισθηματική κατανόηση ξεκινά από μέσα μας. Και όταν τη βρούμε εκεί, σιγά σιγά, αρχίζουν να μας βρίσκουν και οι σωστοί άνθρωποι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου