Δεν είμαι πάντα καλά – και αυτό δεν με κάνει αδύναμο

Υπάρχουν μέρες που δεν πονάει κάτι συγκεκριμένο, αλλά όλα μαζί.

Ξυπνάς κουρασμένος χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι βαρύ. Δεν έχεις λόγο να παραπονιέσαι, κι όμως μέσα σου κάτι είναι πιο βαρύ απ’ όσο αντέχεις να εξηγήσεις.

Και τότε λες το κλασικό:
«Καλά είμαι».

Το λέμε από συνήθεια.
Από άμυνα.
Από φόβο μήπως γίνουμε βάρος.

Μεγαλώσαμε μαθαίνοντας ότι πρέπει να είμαστε δυνατοί. Να αντέχουμε. Να προχωράμε. Να μην καθόμαστε πολύ στα συναισθήματά μας. Να μην κουράζουμε τους άλλους με τα “δικά μας”.

Και κάπως έτσι, μάθαμε να κρύβουμε τις μέρες που δεν είμαστε καλά. Να τις περνάμε σιωπηλά. Να τις σπρώχνουμε κάτω από το χαλί, μέχρι να μαζευτούν πολλές.

Η αλήθεια όμως είναι απλή και δύσκολη μαζί:
κανείς δεν είναι πάντα καλά.

Υπάρχουν μέρες που απλώς δεν αντέχεις να είσαι κοινωνικός.
Μέρες που η σκέψη και μόνο να μιλήσεις σε κουράζει.
Μέρες που νιώθεις άδειος, χωρίς να έχεις εξαντληθεί από κάτι συγκεκριμένο.

Και αυτό δεν σε κάνει αδύναμο.
Σε κάνει άνθρωπο.

Η αδυναμία δεν είναι να παραδεχτείς ότι δεν είσαι καλά.
Αδυναμία είναι να παριστάνεις ότι είσαι, ενώ μέσα σου διαλύεσαι.

Υπάρχει μια τεράστια παρεξήγηση γύρω από τη δύναμη.
Νομίζουμε ότι δυνατός είναι αυτός που δεν λυγίζει ποτέ.
Στην πραγματικότητα, δυνατός είναι αυτός που λυγίζει και το παραδέχεται.

Δεν χρειάζεται κάθε δύσκολη μέρα εξήγηση.
Δεν χρειάζεται λύση.
Δεν χρειάζεται να “φτιάξει”.

Μερικές μέρες απλώς υπάρχουν για να τις περάσεις.
Να τις αντέξεις.
Να μην τις πιέσεις να γίνουν κάτι άλλο.

Όταν σταματάς να απαιτείς από τον εαυτό σου να είναι πάντα καλά, αρχίζεις να τον φροντίζεις. Του δίνεις χώρο. Του δίνεις χρόνο. Του επιτρέπεις να είναι αληθινός.

Και κάτι παράξενο συμβαίνει τότε:
οι δύσκολες μέρες περνούν πιο ήσυχα.

Όχι γιατί έλυσες τα πάντα, αλλά γιατί σταμάτησες να πολεμάς αυτό που νιώθεις.

Δεν είμαστε φτιαγμένοι για συνεχή αντοχή.
Είμαστε φτιαγμένοι για ισορροπία.

Και η ισορροπία δεν είναι να είσαι πάντα καλά.
Είναι να αποδέχεσαι και τις μέρες που δεν είσαι.

Αν σήμερα δεν είσαι καλά, δεν χρειάζεται να απολογηθείς.
Δεν χρειάζεται να δικαιολογηθείς.
Δεν χρειάζεται να εξηγηθείς.

Αρκεί να το δεχτείς.

Γιατί το να μην είσαι καλά κάποιες φορές,
είναι μέρος του να ζεις αληθινά.