Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή, που σταματάς να παλεύεις συνεχώς με τον εαυτό σου.
Σταματάς να συγκρίνεσαι, να κρίνεις, να προσπαθείς να γίνεις κάτι που δεν είσαι.
Και τότε έρχεται η ειρήνη.
Η ειρήνη που νιώθεις όταν αποδέχεσαι τα λάθη σου, τις αδυναμίες σου, τις επιλογές σου.
Όταν σταματάς να ζητάς την αποδοχή όλων και αρχίζεις να δίνεις την αποδοχή στον ίδιο σου τον εαυτό.
Η αποδοχή δεν σημαίνει στασιμότητα.
Σημαίνει ότι καταλαβαίνεις ποιος είσαι τώρα, χωρίς ψευδαισθήσεις.
Ότι σέβεσαι τη διαδρομή σου, ό,τι έκανες και ό,τι απέχει ακόμα να γίνεις.
Όταν αποδέχεσαι τον εαυτό σου, η ζωή γίνεται πιο ήρεμη.
Οι φόβοι γίνονται λιγότεροι.
Η καρδιά αναπνέει.
Και οι σχέσεις που χτίζεις είναι πιο αληθινές.
Η ειρήνη αυτή δεν έρχεται από έξω.
Δεν εξαρτάται από άλλους.
Έρχεται από μέσα σου, όταν σταματάς να πολεμάς με τον εαυτό σου και αρχίζεις να τον αγκαλιάζεις.
Και τότε καταλαβαίνεις:
η ζωή μπορεί να μην είναι τέλεια, αλλά εσύ είσαι πλήρης.
Η ειρήνη που ένιωθες να ψάχνεις σε άλλους, υπήρχε πάντα μέσα σου.
Και αυτή είναι η πιο όμορφη μορφή ελευθερίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου