Υπάρχει κάτι μαγικό στη στιγμή που σταματάς να προσπαθείς να είσαι αρεστός σε όλους.
Σταματάς να κουράζεσαι για να χωρέσεις στις ζωές των άλλων.
Σταματάς να ζεις με φόβο μήπως απογοητεύσεις ή χάσεις κάποιον.
Η ησυχία δεν έρχεται αμέσως.
Έρχεται σιγά σιγά, μαζί με τη συνειδητοποίηση ότι δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα.
Ότι δεν χρειάζεται να δώσεις συνέχεια.
Ότι δεν χρειάζεται να είσαι συνεχώς διαθέσιμος.
Και αυτή η ησυχία είναι απελευθερωτική.
Ξαφνικά, νιώθεις χώρο μέσα σου.
Χώρο για να αναπνεύσεις, για να νιώσεις, για να είσαι ο εαυτός σου.
Χώρο που δεν γεμίζει κανείς άλλος, γιατί πλέον δεν αφήνεις.
Σταματώντας να προσπαθείς για όλους, αρχίζεις να προσπαθείς για εσένα.
Δεν είναι εγωισμός.
Είναι αυτοσεβασμός.
Και όσο περισσότερο αφήνεις αυτή την ησυχία να σε αγκαλιάσει, τόσο πιο δυνατός νιώθεις.
Δεν χρειάζεσαι την αποδοχή όλων.
Δεν χρειάζεσαι την επιβεβαίωση κανενός.
Σου αρκεί να υπάρχεις.
Η ησυχία που έρχεται τότε, δεν είναι απλώς απουσία φασαρίας.
Είναι η σιωπηλή δύναμη που σου υπενθυμίζει:
είσαι αρκετός, ακριβώς όπως είσαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου