Το να λες «φτάνει» δεν είναι αδυναμία

Υπάρχουν στιγμές που η ζωή σου δείχνει τα όριά της,

και η ψυχή σου νιώθει βαριά από το συνεχές να αντέχεις.

Κάθε προσπάθεια να κρατήσεις όλα υπό έλεγχο, κάθε προσπάθεια να είσαι για όλους, σε εξαντλεί.

Κάποιες φορές, το πιο δύσκολο και ταυτόχρονα το πιο αναγκαίο είναι να πεις: «φτάνει».

Το να λες «φτάνει» δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπεις.

Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις την κούρασή σου.

Σημαίνει ότι σέβεσαι τα όριά σου.

Σημαίνει ότι προστατεύεις τον εαυτό σου.

Και αυτή η πράξη δεν είναι αδυναμία.

Είναι δύναμη.

Δύναμη να βάζεις όρια.

Δύναμη να λές όχι εκεί που η καρδιά σου πονά.

Δύναμη να μην αφήνεις κανέναν να σε εξαντλεί.

Στην αρχή νιώθεις τύψεις.

Νιώθεις ότι προδίδεις.

Νιώθεις ότι φεύγεις από κάποιον που αγαπάς.

Αλλά η αλήθεια είναι απλή:

όταν δεν φροντίζεις τον εαυτό σου, δεν μπορείς να φροντίσεις κανέναν.

Και το να πεις «φτάνει» είναι το πρώτο βήμα για να ξαναβρείς τον εαυτό σου.

Κάθε «φτάνει» είναι ένα μικρό, προσωπικό θαύμα.

Μια στιγμή αυτοσεβασμού.

Μια στιγμή αλήθειας.